Kalat n kalat julale he bandh script bhag 14and 15

 Kalat n kalat julale he bandh script bhag 14and 15

कळत नकळत जुळले हे बंध भाग १४

क्रमशः पुढे चालू ......

Evening / Aanvika mavshi home /Inter 5.30p.m

      Action :

ईशानला सोडल्यानंतर स्वॅप्निल घरी येतो. फ्रेश झाल्यानंतर तो हॉलमध्ये प्रवेश करतो. तेथे, रेवा चित्रपट पहात जवळ बसली आहे. स्वॅप्निलला येताना पाहून ती आपले तोंड वाकडे  करते आणि टीव्हीकडे  वळवते.

आण्विका स्वॅप्निलसाठी चहा आणते. रेवतीला हे आवडत नाही की अन्विकाने चहा आणला.

       Dialog :

        रेवती :

 कर सेवा, आयुष्य सेवा करतच जाणार तुझं.

     स्वप्नील :

 तू का जळतेस. तसं पाहायला गेलं तर तूच आणून द्यायला हवस.

      रेवती :

 ए जा तुझी सेवा करायला मी काही तुझी बायको नाही.

स्वप्नील :

अनुताई तस पाहता तूच माझी बहिण वाटतेस. नाहीतर हिच्या पोटात थोडीशी पण माया नाही. सारखी चिडून असते माझ्यावर.

रेवती :

 ए लई मोठे बोलू नकोस. लई बहिण म्हणतोस ना मग आल्यापासून किती वेळा तिला फिरायला घेऊन गेलास. परवाची ट्रिप पण तिच्या मुळेच केलीस. तिला एकदा तरी परिसराचे दर्शन घडवले का? तुझ्याच मस्तीत असतोस.

 (रेवा दात ओठ चावत रागाने बोलते.)

स्वप्नील :

 उद्या जाऊया की आपण. बाबांना सुट्टी घ्यायला सांगू. वाटल तर.

रेवती :

 आता बाई या गाढवाला कसं समजावू, सोड बाबा विषय.

आण्विका :

 रेवा शांत बस, आत जा व मावशीला स्वयंपाकात मदत कर जा.

(त्या क्षणी काका येतात. अन्विका त्यांना चहा देखील आणते. काका स्वॅप्निलच्या शेजारी बसले आहेत.)

काका :

 स्वप्नील केव्हा आलास?

मुड ऑफ का?

स्वप्नील :

  थोडा वेळ झाला येऊन. ती आहे ना रेवा. ती सारखी भांडते. त्यामूळे मूड हाफ झालाय.

काका :

 अस का म्हणतोस. काय केलं तिने.

स्वप्नील :

 बघा ना बाबा, आल्यापासून रेवा भांडतेय. की त्यांना नेलं नाही म्हणून. तुम्हीच सांगा बाबा टू व्हीलर वरून दोघेच जाऊ शकतो ना. तिघे जण येवढ्या लांब योग्य आहे का?

( त्याचे ऐकून रेवती बाहेर येते आणि तिच्या वडिलांशी बोलते.)

रेवती :

 तस नाही बाबा. आपल्या घरात एक पाहुणी आलेय. तिला तरी एखादेवेळी फिरवायला घेऊन जायचं.

 व याच काही ऐकु नका बाबा, घरात दुसरी गाडी होती की.

स्वप्नील :

 तुझी स्कूटी, हि झुरळासारखी गाडी चालवतेस तू रे… रे….. संध्याकाळ लागेल पोहोचायला.

रेवती :

साहेब गेल्यावर्षी या झुरळा सारख्या गाडीनेच मारला होता नंबर, पहिला. कारल्याचा पोहोचून.

समजल का कोंबड्या.

स्वप्निल :

कोंबड्यांची बहीण कोण? कोंबडी ना.

रेवा :

तूझ्यासारखा नको मला भाऊ.

स्वप्निल :

जा मला पण गरज नाही तुझी…चल

रेवती :

जा हल..

(स्वॅप्निल रागीट  मुद्रा  करतो. आणि रेवती त्यालाही दाखवते )

काका :

 दोघे, गप्प बसा बघू आधी.

तस पाहायला गेलं. तर अणू इथे आल्यापासून एकदाही बाहेर तू तिला फिरून अलिबाग व इतर ठिकाणे दाखवली नाहीस. उलट तिच्यामुळे तू फिरायला गेलास. हे बरोबर आहे की नाही.

स्वप्नील :

 हो आहे.

काका :

 मग उद्या तिला जा घेऊन कार्ल्याला. तिला पण एकवीरा दर्शन घडव.

रेवा :

 त्याची काही गरज नाही. मी आणेन तिला फिरवून.

स्वप्नील :

बघा, आता काय म्हणतेय ती.

रेवती :

मग काय म्हणू. जाणार आम्ही उद्या. बाबा तेवढं तेलाचं बघा.

काका :

 हा देतो मी.

काका :

(स्वप्नीलला)

काय रे दाखवलास काय कारल्याची लेणी ईशानला.

स्वप्नील :

 हो दाखवली की. मस्त मज्जा आली. खूप फिरलो.

काका :

काय मग काय म्हणतोय.

स्वप्नील :

 ( अण्विकास पाहून)

दोन दिवस राहिलेलं ट्रेनिंग करून निघतोय. म्हणे. त्याच्या घरचे लग्नाचं बघताहेत म्हणत होता.

काका :

  म्हणजे बोहल्यावर चढायची तयारी चाललेय म्हण.

स्वप्नील :

 हो तर.

काका :

 खूप चांगला मुलगा आहे. एवढा हुशार व नोकरदार. पण, मला तर त्याचा स्वभाव जाम आवडला.

स्वप्नील :

 मघाशी फोन आला होता त्याच्या घरून, त्याला स्थळ आलय म्हणे. बायोडेटा पण पाठवलाय त्यांने.

काका :

 काय मग,.. बार उडणार तर.

स्वप्नील :

 मग काय. मी पाहिलीय मुलगी. मस्त आहे. बी . एस. सी झालीय. त्याच्या गावाकडीलच आहे त्याच्या राधानगरी साईडची.

( स्वॅप्निलचे शब्द ऐकून, रेवा आणि अन्विका एकमेकीकडे पहात आहेत.)

रेवती :

 मग काय स्वारी खुशीतच असेल.

स्वप्नील :

हो तर, आम्ही साकडं पण घातलं देवीला जमू दे म्हणून.

रेवती :

तू काय वरदावडा आहेस का?

स्वप्नील :

 हो आहेच मी, त्याच्या सारख्या मित्रासाठी मी काय पाहिजे ते करीन. तुझं काय जातंय.

       Action :

अन्विकाला वाईट वाटत आहे, परंतु ती कुणाला आपल्या  भावना न दाखवता ट्रे उचलते आणि  आत जाते.

ती तिच्या भावना दडपते आणि रेवाच्या खोलीकडे जाण्यापूर्वी तिच्या चेहेऱ्यावर पाणी मारते . व रेवाच्या रूममध्ये जाते. रेवा तिच्या मागे जातो.

ड्रेसिंग टेबलच्या आरशात पहात असताना, ती पावडर आणि तेल लावण्यास सुरवात करते.

ती रेवाच्या खोलीत जात असताना स्वॅप्निलने तिच्या चेहऱ्यावरील भावना ओळखली. तो आनंदी आहे. त्याला समजले की ती ईशानच्या प्रेमात आहे.

स्वप्निल :

(मनात)

अस आहे होय. म्हणजे डॉक्टर मॅडम प्रेमात पडल्यात म्हणायच्या.

                Cut to……

…… …..

Inter / Evening / 6.30 O’clock

    Action :

अनु तिचा चेहरा आणि डोळे पुसते, आरशात पहात असताना पावडर लावू लागते .आणि त्या क्षणी, रेवा मागून येते.

Dialog :

रेवती :

काय झालं नाराज व्हायला.

(अन्विका तिच्या डोळ्यांतून अश्रूंना  पुसत उभी आहे.)

रेवती :

 गप तो पतंग उडवतोय. उगाच.

आण्विका :

 तो उगाच कशाला उडवेल पतंग,

रेवती :

 अग, तुला एवढं साधं कळत नाही. कालच्या चॅटिंगमध्ये त्याने कबूल केलंय की तू आवडतेस. व लगेच तो बोहल्यावर उभा राहील कसा? या स्वप्न्याला शंका आलेली दिसतेय. अंदाज काढत असेल मेला. अन् …. जर का त्यानं लग्न दुसरीकडे करायचा प्रयत्न केला. तर राडा घालू लग्नात.

आण्विका :

झालं ते वांग भजन पुरे. त्याला माझी परवाच नाही ये. मग मी का झुराव. माझ्या मॅसेजचा साधा रिप्लाय देत नाही.

रेवती :

 अग कामात आहे तो. उगाच काहीतरी, वेड्यासारखं करू नकोस.

(दरम्यान, काकू बोलावते.)

मावशी :

रेवा, अनु .

रेवती :

 आले थांब.

रेवती :

 (अनुला)

 डोळे पुस आधी.

(अन्विका तिचे डोळे पुसते.)

आण्विका :

 (मनात)

आता मी प्रथम मेसेज करणारच नाही. जोपर्यंत त्याचा येत नाही. तोपर्यंत.

                  Cut to…..

……. …….. …….. ….

क्रमशः पुढे.......

 कळतं नकळत जुळले हे बंध भाग १५

क्रमशः पुढे चालू .......

Night / 10.30 O’ clock. /Inter

      Action :

ईशान पलंगावर पडलेला आहे. तो त्याच्या मोबाइलवर व्हॉट्सअ‍ॅप संदेश आणि डीपी पहात आहे. अन्विकाचा संदेश आला आहे की नाही हे तो तपासतो.  कोणताही संदेश नाही तर तो तिच्या डीपीकडे पाहतो.

     Dialog :

ईशान :

 ( मनात)

खूप सुंदर दिसतेस...... अस वाटत कुठेतरी लांब जाव, जिथं फक्त तू अन् मी, व हा निसर्ग. एकत्र बसून खूप गप्पा माराव्यात अस वाटत. आपली भेट झाली तेव्हा अस बोलण झालच नाही.... कळत कसं नाही का तुला माझ्या मनातल. घरातील लोकांना सांग की. कशाला स्थळे पाहता? मी माझ्या मनातील राजकुमार कधीच शोधलाय. सांगशील ना.

(स्वप्न पाहत , ईशान त्याच प्रकारे झोपी जातो. )

Cut to …

…… …….. ……. ..

After two days,

निरोप सोहळा आहे. ईशान स्वप्निललाही आमंत्रित करतो. त्या दिवशी, एक मैत्रीपूर्ण जेवण आहे. तो आपल्या जेवणासाठी वैयक्तिकरित्या पैसे देतो.

Cut to 

Afternoon /Ishan trening camp /2.०० o’clock/ Outer.

     Action :

आपुलकीच्या लंच पार्टी दरम्यान स्वप्निल येत आहे. बाहेर, ईशान प्रतीक्षा करीत आहे.

   स्वप्नील :

 काय हे मला कशाला बोलवलेस. पार्टी तर ऑफिसची आहे ना.

ईशान :

काही नाही रे, आज रात्री निघणार आहे ना. म्हटल भेटू. पुन्हा तू काय लवकर भेटणार आहेस.

स्वप्नील :

 अरे पण ही ऑफिस पार्टी आहे.

ईशान :

 त्यात काय? मी परवानगी घेतलीये. व ही फ्री पार्टी आहे. याचा खर्च आम्हीच कर्मचारी करतो. डिपार्टमेंटचा संबंध नाही. व बिल पण पेड केलय मी. काळजी नको.

(ते दोघेही एका ठिकाणी जातात आणि टेबलावर बसतात. रवी देखील त्यांच्या जवळ येतो. चांगली गाणी वाजवत आहेत आणि शांत वातावरण आहे.)

स्वप्नील :

किती वाजता जाणार आहेस.

ईशान :

 आज रात्रीच निघणार आहे.

स्वप्नील :

 लगेच, जरा एक दिवस थांबला असतास तर.

ईशान :

 घरचं काम चालू आहे. दोन - चार दिवस सुट्टी भेटतेय तेवढ्यात जरा बिले भागवून घ्यायचं म्हणतोय. शिवाय बाबांना ही लोड पडतोय.

स्वप्नील :

पुन्हा कधी भेटणार?

ईशान :

 कोल्हापूरला आलास की ये भेटायला.

स्वप्नील :

लग्नाचं काय ठरवलस.

ईशान:

 तुला तर सर्व माहीत आहे. तूच सांग की मार्ग.

स्वप्नील :

मग मी तुला दाजी म्हटलं तर चालेल का?

( इशानला ठसका बसला आहे, तर स्वप्निल त्याला पाणी देत आहे.)

स्वप्नील :

अहो हळू हळू.

रवी :

 ठसका जोराचा लागला. म्हणजे फिक्स झालं म्हणायचं.

ईशान :

(पाणी पितो. हसतच.)

मी आहे रे तयार पण तुझी बहिण तयार होईल का?

स्वप्नील :

 होणार की, मी मोठा सापच सोडलाय पायात. सरळ थाप मारली, की तुझं लग्न ठरतय म्हणून.

ईशान :

अस का सांगितलस. काय वाटेल अनुला.

स्वप्नील :

 काय वाटणार, लग्नाचा विषय तुझा काढल्यापासून वातावरण तापलंय. रेवा तर चांगलीच भांडत होती. माझ्याशी.

पण अनु दीदी नाराज झाली.

ईशान :

 मी सांगू का फोन करून तिला माझं लग्न नाही जमलेय ते.

स्वप्नील :

नको, गप्प बस. मी सांगितलेय तू जातोयेस म्हणून. उगाच फोन करून टाटा बाय बाय करू नकोस.

वातावरण गरमच राहू दे.

अन् एवढं भेटाव वाटतंय अर्धांगीला तर कोल्हापुरातच भेटा की साहेब.

ईशान :

स्वप्न्या तू तर डायरेक्टच बोलतोस बघ. भारी धाडसी आहेस बघ.

स्वप्नील :

 मला उगीच बहिर्जी नाईक म्हणत नाहीत. तुला काय वाटल तुला सहज पसंत केलेय मी , त्या दिवशी ट्रीपलाच तुला व अणू दीदीला बारकाईने न्याहाळल होत. ज्यावेळी रेवाने अनु दिदीच्या लग्नाचा विषय काढला. तेव्हाची तुझी रियाक्शन मी पाहिली , व तुझ्या चेहऱ्यावरून मी समजल की तुझं अनुताई वर प्रेम आहे ते.

वैदेहीच्या स्थळाची चौकशी केली, त्यावेळी तुझीपण माहिती दुसरीकडून काढली. तुझं शिक्षण, गाव, तुझ्या मामाच गाव. नोकरी कुठे कशी लागली. नोकरीच्या ठिकाणाहून तसेच सध्या अलिबाग मध्ये कुठे काय काय करतोस इथपर्यंत बायोडेटा गोळा केला. व अण्विका दीदी साठी वरसंशोधन केलं.

समजल का?

ईशान :

 बापरे, तू तर भलताच पुढचा आहेस रे.

स्वप्नील :

 मग असणारच आजकाल मऊ राहून कस चालेल. अक्टीव्ह असावे. माणसानं.

 ईशान :

एकदा फोन करून सांगू का? निघतोय म्हणून.

स्वप्नील :

 नको, आजिबात नको. जरा तिला पण ओढ वाटू दे.

ईशान :

 तू भाऊच आहेस ना तिचा. तिच्या बाजून व्हायचं सोडून मला सपोर्ट करतोयस.

स्वप्नील :

हो, तिच्या भविष्यासाठी मी हे करतोय. एखाद्या नशिल्या, नर्शेसी लफड असलेल्या डॉक्टरशी लग्न होण्यापेक्षा तुझ्याशी लग्न व्हावं हे बरं.

ईशान :

 अरे पण तिच क्षेत्र वेगळ, माझं वेगळं ती तयार होईल का?

स्वप्नील :

 होईल काय व्हायलाच पाहिजे.

ईशान :

 मग पार्टी तुला माझ्याकडुन.

स्वप्नील :

 पार्टी वगैरे काही नको. तेवढं लग्नात कान पिळीचा मान तेवढा दे.

रवी :

तो तर तुला दिलाच पाहिजे. याला माझा फुल्ल पाठींबा आहे.

ईशान :

 देईन की?.

(ते हसू लागतात.)

             Cut to……

…… …… . ……..

Evening /4. ०० o’clock / Inter - outer.

Action :

स्वप्निल इशानबरोबर त्याच्या खोलीत जातो. इशान आपल्या गोष्टी पॅक करतो आणि त्याच्या खोलीची  चावी रिसेप्शनिस्टकडे  हाती देतो. रवी तेथे आलेला आहे.

 Dialog :

ईशान :

 बर आहे या कधीही आमच्या कोल्हापूरला.

रवी :

 हो नक्की सर. पण त्याआधी तुम्ही या आमच्याकडे एकदा नाशिककडे, तुम्ही इथे पाहुणचार केला. आता आम्हालाही संधी द्या.

ईशान :

 नक्की येऊ. बाकी आपल्याला भेटून आनंद झाला.

(स्वप्निल ईशानला त्याच्या दुचाकी वरून  सोडत  आहे. पुणेला जाणारी बस उपलब्ध आहे. ईशानने बसमध्ये एक जागा पकडतो.)

ईशान :

 (स्वप्निलला)

एकदा फोन करू का?

स्वप्नील :

 नको,

ईशान :

 प्लिज,

स्वप्नील :

 जरा धीर धरा साहेब. नाहीतर मॅडम लईच वर चढतील वर आकाशात. जरा वाट पाहा. वाट पाहण्यात पण एक मज्जा असते. समजल काय.

ईशान :

 मी गेलो म्हणून सांग.

स्वप्नील :

 सांगतो की.

Action :

(कंडक्टर लवकरच येतो. तो घंटा वाजवतो. ताबडतोब, ड्रायव्हर बस सुरू करतो. स्वप्निल निरोप घेतो. बस निघते.)

                Cut to …..

….. …… …… ……..

Night / 8. ०० o’clock / Inter

   Action :

स्वॅप्निल घरी येतो. दुचाकी पार्किंग केल्यानंतर  हातात चावी फिरवत, तो प्रवेश करतो. त्याची आई नेहमीच रात्री टेबलवर रात्रीचे जेवण सेट करते. ती स्वप्निलला पाहिल्यावर.

     Dialog :

अण्विकाची मावशी :

 काय रे कुठे होतास सकाळपासून.

स्वप्नील :

होतो एका कामात.

मावशी :

 अरे सकाळ पासून काही जेवला नाहीस. किती वाट बघायची.

स्वप्नील :

फोन केला होता की बाबांना. बाहेर जेवणार आहे म्हणून,

मावशी :

मग कुठला निरोप मिळतो. बर, ये जेवायला मी पाने वाढते.

स्वप्नील :

 नको खूप जेवलो दुपारी.

मावशी :

कुणाच्या लग्नाचं आमंत्रण होत काय?

स्वप्नील :

नाही ग, ईशान सोबत होतो. त्याने दिले जेवण.

(स्वॅप्निल अन्विका दीदीकडे पहात आहे. ती टेबलवर जेवण सेट करीत आहे .)

  स्वप्नील :

तो गेला आज कोल्हापूरला त्याच ट्रेनिंग संपल.

आण्विका :

 काय ? गेला. कधी ? किती वाजता?

स्वप्नील :

 आत्ताच थोड्या वेळापूर्वी. पुण्याला जाणाऱ्या बसमध्ये मी बसवून आलोय.

आण्विका :

 (रागावलेली, मनात)

साधं कळवावा सुधा वाटल नाही.

(ती आत जाते .)

आण्विका :

 (बडबडत)

स्वतला काय समजतो कुणास ठावूक. निघतोय म्हणून तरी सांगायचं. एवढी कसली आलेय घमेंड.

रेवती :

 अग काय झालं. अशी काय बडबडतीयस.

आण्विका :

 हो बडबडतेय , खुळ लागलंय मला.

रेवती :

काय झालं ते तरी सांग.

 आण्विका :

स्वप्नील ईशानला पोहोचवून आलाय. त्याने साधं फोन करून कळवल देखील नाही मला, जातो म्हणून.

रेवती :

अग, गडबडीत राहिलं असेल कळवायचं, त्यात काय एवढं चिढायच. तू स्वप्नील दादाकडे लक्ष नको देवूस. त्याला एखादी गोष्ट फुगवून सांगायची भारी हौस.

जाऊन देवू का रट्टा एक तेला.

आण्विका :

तिला थांबवते.

आण्विका :

जाऊ दे गेला तर. मी किती झुराव. याला जरासुद्धा कळकळ नाही. किती दिवस झाले एक मेसेज सरळ नाही. माझ तर डोकं दुखायला लागलंय. मी जरा बाहेर फिरून येवू का?

रेवती :

आता नको, चल जेवू व मग जावू.

आण्विका :

भूक नाही मला.

रेवती :

 ये उगाच नखरे नकोत. तुला माहिती झालंय ना. की त्याचं तुझ्यावर प्रेम आहे ते. मग जेव व चल बाहेर बोलू.

आण्विका :

ठीक आहे.

(त्या जेवू लागतात.)

Cut to …..

…. …… …….

Night /9.०० o’clock. Alibag city /Outer.

      Action :

अन्विका आणि रेवती  जवळच्या छोट्या बागेत जातात आणि तेथील बेंचवर बसतात.

रेवती :

अनुताई इतकं वाहवून कसं चालेल. मला समजावणारी तू. आज एवढी इमोशनल कशी झालीस.

आण्विका :

 अग तुझ जे होत ते आकर्षण, अग खेळण्या बागडण्याच्या वयात एक आकर्षण म्हणून तू प्रेमात पडली होतीस. ज्यावयात कोणतीही माणसे पारखण्याची कल्पना सुद्धा आपण करत नाही. माझं तस नाही. मी त्याला अगदी जवळून पाहिलंय. व माझ्यासाठी तोच योग्य जोडीदार आहे.

रेवती :

 हे बघ थोडी कड काढ. होईल सर्व नीट.

आण्विका :

 अग काय नीट होईल. सध्या मेसेज देखील करत नाही. व फोन सुद्धा.

रेवती :

 तू तरी कुठे केलास मेसेज व कॉल

आण्विका :

का ? त्याला काय झालंय करायला. मी का झुरावं.

रेवती :

 मग कशाला त्रास करून घेतेस. त्याला काय टिकली लावलेय. त्यापेक्षा बघू दुसरा एखादा डॉक्टर.

आण्विका :

 नाही .. नको. बघते मी किती दिवस ताठतोय.

रेवती :

 अग पण स्वप्नील दादा म्हणत होता ना. की त्याला स्थळ आलय म्हणून.

आण्विका :

 बघतेच मी कोण अन् कशी लग्न करते त्याच्याशी.

रेवती :

 बर ते बघू नंतर आपण उद्या एकविरेला जाऊया का?

आण्विका :

 जाऊया.

रेवती:

 तेवढच तुला बरं वाटेल.

आण्विका :

 स्वप्नील येणार आहे ना.

रेवती :

 मघाशी फोन वर बोलत होता. रत्नागिरीला जाणार आहे म्हणून.

त्याची डाक्युमेंट्रीची ट्रिप आहे.

आण्विका :

 बर, जाऊया आपण.

रेवती :

 चला मग आता घरी मॅडम.

           Cut to …..

….. ……. ………. ….

Nishmarathishortfilmskrift1983.blogspot.com